พระอภิธรรมปิฎก
บทที่ ๑๑ - โทษที่นำไปสู่มหานรก

โทษที่นำไปสู่มหานรก

๑. สัญชีวนรก ผู้ที่จองเวรกัน สนองเวรกัน เรื่องที่ดิน เป็นต้น ให้เชือดหรือสั่งให้ เชือด สัตว์ที่มีชีวิตให้หรือขายอาวุธเพื่อเข่นฆ่าหรือปล้น ฯลฯ
๒. กาฬสุตตนรก สั่งให้ฆ่าผู้อื่นด้วยการตัดแขน ขา ให้ฆ่าลงโทษสัตว์หรือมนุษย์ด้วยแส้ หรือหวาย เป็นบรรพชิตใช้ประคตเอว หรือจีวรแล้วเป็นผู้ทุศีล เผาไฟ สุมป่าเพื่อจับสัตว์ ฯลฯ
๓. มหาอเวจี คนฆ่าหมู ฆ่าโค ล่าเนื้อ สารถีฝึกช้าง มาด้วยความทารุณ ล้อมล่าสัตว์ แล้วทิ่มแทงด้วยหอก ยิงด้วยลูกศร หญิงชายคบชู้ประพฤตินอกใจ จับ สัตว์เป็น ๆ โยนเข้ากองไฟ ฯลฯ
๔. สังฆาฏนรก ขุดหลุม ใช้ใบไม้พรางปิดตัว ซุ่มล่าสัตว์ทิ่มแทงด้วยหอกแหลน หลาว ฯลฯ
๕. โรรุวนรก ผู้เป็นมนุษย์เป็นพวกไม่มีศาสนา ชอบทำลายเผาศาสนสถานหรือ เทวาลัยของผู้อื่น จุดไฟเผาโพรงงูเหลือม ตีผึ้ง ฯลฯ
๖. อเวจี ฆ่าบิดามารดา ฆ่าพระอรหันต์ ทำลายสงฆ์ให้แตกกัน ประทุษร้าย พระตถาคตเจ้า ประพฤติอกุศลกรรมบถอย่างร้ายแรง ฯลฯ